Cóż o Krakowie można by opowiadać godzinami.

Myślę, że każdy kto pojawi się choć raz pomiędzy Kazimierzem a Starym Miastem będzie powracał w te miejsca zawsze gdy znajdzie się w pobliżu tego miasta. Osobiście uwielbiam zwłaszcza Kazimierz, lubię włóczyć się po uliczkach, zapuszczać się w mniej oblegane miejsca, zerkać na podwórza. Tam także bardzo często na mojej drodze pojawiają się ciekawi ludzie, wcześniej Andrzej, który się kobietom nie kłaniał, a teraz Kacper, którego miałem okazję poznać gdy spacerował ze swoją córką Saskią. To “spacerował” to i może spora nadinterpretacja, bowiem młoda dama większość czasu spędzała w przeuroczym, stylowym wózeczku.

Strasznie mi się spodobała ta rodzinka, mam nadzieję, że jeszcze się z nimi spotkam i zobaczę za lat kilka jak młoda Saskia już sama biega po krakowsko-kazimierzowskim bruku.

Tym razem nieco inaczej…

Paryż, to miasto musi zachwycić każdego, trudno przejść obok aby nie poddać się urokowi miejsc, zarówno tych znanych, jak i mniej dostępnych, ukrytych przed oczami ciekawskich.

Paryż pochłania i czaruje nas od pierwszego spojrzenia. To co najbardziej utkwiło mi z tych chwil spędzonych pomiędzy Sacré-Cœur a Łukiem Triumfalnym to niezliczona wręcz ilość schodów, schodków i innych elementów na które musimy się wdrapać, aby później z nich zejść Wszędzie schody, a przysłowiową wisienką na torcie był hotel i pięciopiętrowa wspinaczka. Niestety nie zakończona widokami na Paryż, a jedynie na fragment sąsiadującego budynku. Oczywiście nie był to problem, chociaż po dotarciu do pokoju trudno byłoby mnie już namówić na dodatkowy wieczorny spacer, tym bardziej, że każdego dnia odkreślaliśmy 10 godzinne dreptanie po uliczkach, skwerach, parkach, muzeach itd itd

Po dłuższej przerwie wracam do pisania… mogę powiedzieć, że od jakiegoś czasu chodzą mi po głowie różnorakie pomysły… poza tym czuję jak czaszka pęka mi w poprzek a ze środka na światło dzienne wydostają się… no niestety prześwietlone obrazy… to tak z delikatnym przymrużeniem oka, bo w końcu nie jest aż tak źle.

Ta dość spora w czasie przerwa dotyczyła zarówno zapamiętywania na kliszach obrazów, jak i pisania czegokolwiek i wręcz gdziekolwiek. Dzięki temu jednak doprowadziłem siebie do tzw. fazy głodu. Odpoczywałem i to z wyboru, jak i przymusu, bowiem oto od pewnego czasu ciągnie się za mną pewna kontuzyji, której się nabawiłem na plenerze foto  [nie piłem :)] a która to spowodowała, że musiałem odłożyć szkiełko i oko na zakurzoną półkę. Teraz jednak czuję jak siły powoli wracają, a i wypoczęta pod powieką kula zupełnie inaczej przyswaja kolory i to wszystko co mi lata przed nosem.

Do tego wszystkiego udało mi się spotkać z Panią Kamilą, która ma się dobrze i pisząc zupełnie szczerze niezwykle się z tego cieszę. Jadąc do Drohiczyna czułem w sobie jakiś niepokój, w końcu 91 lat to nie 5 i kiedyś przyjdzie mi nie usłyszeć odpowiedzi na moje w okno pukanie. Całe szczęście, że moje obawy się nie sprawdziły i… mogłem spojrzeć na człowieka, który cieszy się z drobnych gestów i rzeczy, o których istnieniu my wszyscy często nawet nie mamy pojęcia.

Kolejną rzeczą, która ostatnio mnie zajmuje to… książki, czytam, czytam i jeszcze raz czytam. Tak ja dzieciak w krótkich spodenkach, który pod pierzyną z latarką w dłoniach i wypiekami na twarzy pożerał kolejne tomy. Tak i teraz mi zdarza się wcisnąć w kąt i zaczytywać się godzinami. Takie proste a takie przyjemne. Polecam, tak zupełnie na marginesie.

za chwilę cd programu

Słyszałem, a może przeczytałem kiedyś, że dzieci pokazują nam upływający czas…

Trudno chyba nie zgodzić się z tym, zwłaszcza gdy od czasu do czasu przez ścieżkę naszego życia przebiegają różne pociechy, zarówno nasze, własne, jak i te, które pojawiają się tu mniej lub bardziej okazjonalnie.

W ostatnim czasie miałem okazję wiele czasu spędzić ze swoją córką i widzę jak dosłownie zmienia się na moich oczach. Zatrzymane chwile na kliszy w miejscach z przed lat nie różnią się tylko “dodatkami” w postaci napisów na bramie, ale widzę jak ta mała osóbka zmieniła się. Teraz przed kolorową bramą stoi już zupełnie inna dziewczynka zadająca trudniejsze pytania, oczekująca odpowiedzi i to, jak sama mówi “takich bez ściemy, tylko dokładnie co i jak”.

A jak jest?

Pięknie jest, widzieć uśmiech dziecka, to jak uśmiech losu, to jak szczęście zatrzymane w dłoni, warto o tym pamiętać, ot tak po prostu… Uśmiech podobnie jak dobro wraca do nas zawsze i wszędzie, pamiętajmy o tym…. 

Ostatnio sam znajduję się za taką szybą, spoglądam na mijające mnie postacie, na krajobrazy tańczące przed powiekami… jestem ale mnie nie ma.

Podobnie jak ukryci bohaterowie z mich zdjęć, niezauważalni, ukryci przed spojrzeniami, wydawać by się mogło głusi na nasze pytania. To jedynie złudzenie… czekają…

Zatrzymaj się…

Temat rzeka…

Pani Kamila, którą poznałem kilka lat temu, to… bez wielkich słów… osoba, której uśmiech mam zawsze przed oczami, a głos “idę” gdy stukam w szybę dźwięczy mi w uszach od wielu już wielu spotkań.

Wracam do niej i za każdym razem widzę jak twarz promienieje, a oczy żarzą się ogromną siłą. Mimo dziewięćdziesięciu lat stale wszystko stara się robić sama, czasem mam wrażenie, że jest bardziej uparta niż ja

Mimo wszystko, każde z tych spotkań jest inne, za każdym razem nasłuchuję słów potwierdzających, że drzwi zaraz się otworzą i za każdym razem jadąc liczę na to, że i tym razem  tak się stanie.

Uśmiecham się do chwil spędzonych w Niemczynie.

Świetna paczka ludzi, a do tego wszystkiego to co lubię chyba najbardziej, czyli stały kontakt z ludźmi, których poznaję i których zatrzymuję w swojej głowie i przed obiektywem.

Chyba po raz pierwszy siedziałem tak długo w jednym miejscu, ale z pewnością nie żałuję ani minuty, bo dzięki temu widziałem i więcej i lepiej.

]]> http://www.ieco.pl/blog/?feed=rss2&p=34 2 http://www.ieco.pl/blog/?p=27 http://www.ieco.pl/blog/?p=27#comments Tue, 12 Jul 2011 11:46:39 +0000 http://www.ieco.pl/blog/?p=27 Romănia Viaţa asta-i bun pierdut, de n-o trăieşti cum ai fi vrut!” (G.Cosbuc-Poezii, Decebal către popor) Rumunia zrobiła na mnie ogromne wrażenie, mam tu na uwadze zarówno ludzi, jak i piękne krajobrazy oraz cuda architektury, które co jakiś czas udawało się nam odkrywać. Po pierwszym […]]]>

Romănia

Viaţa asta-i bun pierdut, de n-o trăieşti cum ai fi vrut!” (G.Cosbuc-Poezii, Decebal către popor)

Rumunia zrobiła na mnie ogromne wrażenie, mam tu na uwadze zarówno ludzi, jak i piękne krajobrazy oraz cuda architektury, które co jakiś czas udawało się nam odkrywać.

Po pierwszym zetknięciu się z tym miejscem wiedziałem, że z pewnością wrócę tam nie raz, bo jest to miejsce szczególne, cudowne, a jednocześnie surowe, w wielu sytuacjach przypominające mi dawne czasy.

Jest rok 2010, niezwykle upalny lipiec, żar z nieba i … jak to zwykle na Podlasiu bywa ciekawe spotkanie. Tak zaczęła się moja przygoda z tym miejscem i coś mi mówi, że ten związek będzie trwał bardzo, bardzo długo.